Konkatedra św. Stanisława Biskupa

Sanktuarium Matki Bożej Łaskawej

Matka Boża Łaskawa
koronowana
12 maja 1776 roku

Diecezja
Zamojsko-Labczowska

Obraz MB

Pierwsza wzmianka o Lubaczowie – miejscowości położonej obecnie w województwie podkarpackim, na obszarze Kresów Wschodnich dawnej Rzeczypospolitej – pochodzi z 1214 roku. Wówczas na mocy traktatu spiskiego zawartego pomiędzy Leszkiem Białym, księciem krakowskim i sandomierskim, a królem węgierskim Andrzejem, gród otrzymał Pakosław. Prawa miejskie uzyskał w 1377 roku. Po śmierci ostatniego księcia rawsko-mazowieckiego w 1462 roku miasto przeszło pod zarząd królewski. Starostwu lubaczowskiemu liczne przywileje nadał w roku 1523 król Zygmunt Stary.
Wystrój kościoła pochodzi z czasów jego budowy. Znajdują się tu zabytki z poprzedniej świątyni, pochodzące z XVIII wieku, m.in. drewniana rzeźba Chrystusa na krzyżu z Matką Bożą i św. Janem oraz obraz Matki Bożej w bocznym ołtarzu i św. Anny W ołtarzu głównym lubaczowskiej konkatedry znajduje się XVI-wieczny obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem. Dzieciątko spoczywa na prawym ręku Matki Bożej, aniołowie podtrzymują koronę.
Obraz Matki Bożej Łaskawej zasłynął cudami we Lwowie w XVI wieku. W następnym stuleciu dziękowano Jej za ocalenie miasta przed Tatarami i Kozakami. W XVII wieku umieszczono obraz w katedrze lwowskiej i przed nim Jan Kazimierz złożył ślubowanie, ogłaszając Maryję Królową Polski.
Po 1945 roku przewieziono go do Lubaczowa, gdzie otoczony jest nadal powszechnym kultem. Parafia lubaczowska na przestrzeni sześciu wieków swego istnienia posiadała kilka kolejnych świątyń, które ulegały zniszczeniu na skutek częstych napadów tatarskich i kozackich. Były to niewielkie kościoły drewniane. Ostatni z nich zastąpiono wybudowaną w 1899 roku nową świątynią – orientowaną, murowaną, trzynawową w stylu neoromańskim, z nawiązującym do gotyku prezbiterium. samotrzeciej.

Lubaczow_01.jpg
Lubaczow_02.jpg
Lubaczow_04.jpg
Lubaczow_03.jpg
Lubaczow_05.jpg
Lubaczow_06.jpg